Blog

<figure id="figure-q7v3p7fo9jmts9unqc"><img id="q7v3p7fo9jmts9unqc" src="https://cdn.durable.co/blocks/34KvOjo1VSAtJmLXz05lo5LUm7yaTkehd4sgx9EPWRXiBJ03fQo5zZ75oHk1CAdi.jpg" alt="lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" title="lefwijf Udritcha Millerson-Richard blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 20%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="20%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Er zat een heel leven tussen - Udritcha Millerson-Richard</h2><p>Vijfeneenhalf jaar. Zo lang deed ik over een opleiding die officieel vier jaar duurt. Maar toen ik uiteindelijk mijn diploma van de Hogeschool van Amsterdam in handen had, voelde het gek genoeg helemaal niet alsof ik anderhalf jaar te laat was.</p><p>Ik was afgestudeerd aan Creative Business. Eindelijk, dat hbo-diploma waarvoor ik me ooit had ingeschreven omdat ik dacht: dit gaat mij helpen om verder te komen, om mezelf te ontwikkelen en aantrekkelijker te worden op de arbeidsmarkt.</p><p>Heel praktisch dus, alleen bleek dat papiertje vijfenhalf jaar later voor iets totaal anders te staan. Want tussen mijn eerste schooldag en het moment waarop ik afstudeerde zat niet alleen een opleiding. Er zat een heel leven tussen.</p><h3>Luisteren naar</h3><p>Vanaf het moment dat ik me kan herinneren, had ik grote dromen. Zo groot zelfs dat ik ze ooit in een lijstje stopte. Dingen die ik wilde doen zodra ik achttien werd en mijn avontuur eindelijk kon beginnen. Alsof het leven ergens op mij stond te wachten en ik alleen nog oud genoeg moest worden om ernaartoe te mogen. Schattig. Achttien werd ik vanzelf. Dat avontuur bleek iets ingewikkelder.</p><p>Al vanaf de basisschool kreeg ik regelmatig te horen dat ik te veel was. Te aanwezig, te nieuwsgierig, te uitgesproken en te ambitieus. En als je vaak genoeg het gevoel krijgt dat er iets aan je bijgeschaafd moet worden voordat je ergens tussen past, gebeurt er vanzelf iets geks. Op een gegeven moment heb je daar niemand anders meer voor nodig, dan doe je het gewoon zelf.</p><p>Dus luisterde ik naar mensen van wie ik dacht dat ze het beter wisten. Mensen waarvan ik aannam dat ze het goed met mij voorhadden en mij wel zouden vertellen welke kant ik op moest, wat verstandig was, wat haalbaar was en wanneer iets genoeg was.<br>Mijn grootste spijt is inmiddels niet eens dat ik naar hen heb geluisterd. Het is dat ik daardoor zo lang niet naar mezelf heb geluisterd.</p><h3>‘Je moet gewoon je eigen ding doen’</h3><p>Ja. Die! Misschien wel een van de meest ironische adviezen die ik in mijn leven heb gekregen. ‘Je moet niet zo naar anderen kijken.’ En ‘Je moet gewoon je eigen ding doen.’ Ondertussen leerde ik ook dat anders zijn vooral niet te zichtbaar moest worden. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Droom gerust, maar houd het een beetje realistisch. Ontwikkel jezelf, maar word vooral niet te ambitieus.</p><p>En als je iets doet wat een ander niet begrijpt? Dan mag je het eerst even uitgebreid komen verklaren. Ik heb lang gedacht dat ik toestemming nodig had om serieus genomen te worden. En dat neem je mee. Naar vriendschappen, naar werk, naar keuzes en zelfs naar dromen waarvan je ooit zeker wist dat ze van jou waren.</p><p>Op mijn werk liep ik daar opnieuw tegenaan. Ik wilde leren, nieuwe dingen proberen. Als ik iets interessant vond, wilde ik weten hoe het werkte en als er een uitdaging langskwam, dacht ik meestal; kom maar door. Blijkbaar is dat niet overal een kwaliteit. Ik wilde te veel, ik moest rustiger aan doen. Ondertussen zag ik kansen en rollen waar ik interesse in had gewoon aan mijn neus voorbijgaan.</p><p>Dus probeerde ik andere werkplekken. Ook daar dacht ik uiteindelijk… mwah. En ergens tussen al die verstandige keuzes die ik probeerde te maken, deed ik eindelijk iets behoorlijk onverstandigs. Althans, volgens sommigen. Ik ging studeren, geen cursusje, geen opleiding van een paar maanden. Nee hoor, deze moeder dacht doodleuk: weet je wat een uitstekend idee is? Een vierjarige hbo-opleiding.</p><h3>Maar je hebt toch kinderen?</h3><p>Ja, inderdaad. Voor een deel van mijn omgeving was mijn besluit behoorlijk onlogisch. Ik was moeder, ik had verantwoordelijkheden en een gezin. Waarom zou ik daar in vredesnaam ook nog een volledige opleiding naast zetten?<br>Zelf dacht ik er eerlijk gezegd veel minder spectaculair over. Ik wilde meer uit mezelf halen. Ik wilde mezelf ontwikkelen. En heel praktisch, met een hbo-diploma zou ik aantrekkelijker worden op de arbeidsmarkt.</p><p>Dus begon ik aan Creative Business aan HvA. Zelfs tijdens de introductieweek werd mij al duidelijk gemaakt dat studeren als moeder van kleine kinderen niet bepaald de meest voor de hand liggende route was. Kinderen vragen aandacht, een opleiding vraagt aandacht. En ergens daartussen moest ik blijkbaar zelf ook nog bestaan.</p><p>Wat soms een beetje vergeten werd, was dat ik niet als een blanco vel papier die school binnenliep. Ik was een volwassen vrouw. Ik had gewerkt, soort van geleefd en ik had al een mbo-4-opleiding Sociaal Cultureel Werk afgerond terwijl ik zwanger was van mijn eerste dochter. Ik had dus ook kennis opgedaan op plekken waar helaas geen studiepunten voor werden uitgedeeld.</p><p>En toch merkte ik dat ik ook hier af en toe mijn plekje moest veroveren. Achteraf gezien was dat misschien nog het makkelijkste gedeelte, want als iemand mij op die eerste schooldag even apart had genomen en had gezegd wat er de komende jaren allemaal zou gebeuren, had ik waarschijnlijk vriendelijk bedankt en was ik weer naar huis gegaan. Gelukkig werkt het leven niet zo.</p><h3>En toen begon het</h3><p>Het eerste jaar: een oogoperatie. Want waarom rustig beginnen? Door die operatie kreeg ik uitstel voor een deel van mijn propedeuse. Niet lang daarna kwam corona en veranderde ons huis, zoals bij zoveel gezinnen, ineens in een school, kantoor, opvang, collegezaal en o ja... we moesten er ook nog wonen. Met twee dochters, verschillende schoolroosters, werk en mijn studie was het soms één grote logistieke puzzel. Maar uiteindelijk vonden we daar gek genoeg een ritme in, zelfs knus.</p><p>Nou ja, meestal. Er speelde iets heel anders. Vlak voor de pandemie had ik te horen gekregen dat ik een keuze moest maken. Als wij nog een kindje wilden, konden we die beslissing niet eindeloos uitstellen. Na veel gesprekken besloten mijn man en ik samen met het ziekenhuis om het nog één keer te proberen. Dus daar zat ik, moeder van twee kinderen, student, werkend en zwanger.</p><p>Prima. Volkomen normaal. Het leven was precies vol genoeg. Totdat het dat niet meer was. Na achttien weken verloor ik ons gezonde meisje. Mijn lichaam kon haar niet langer dragen en ineens deed werkelijk niets anders er nog toe.</p><p>Ik zat nog in mijn propedeuseperiode. Door mijn oogoperatie had ik uitstel gekregen en ik moest nog één vak halen. Maar in plaats van achter mijn laptop zat ik in het ziekenhuis. Ik verloor mijn dochtertje en een tijdlang voelde het alsof ik samen met haar ook mijn stem verloor.</p><p>Thuis liepen ondertussen twee prachtige meisjes rond die hun zusje hadden verloren en daar ieder op hun eigen manier mee omgingen. Ik kreeg ontzettend veel steun van familie, vrienden en geloofsgenoten. Ik rouwde, ik huilde, ik had mijn momenten en ik heb nooit gedaan alsof die er niet waren. Maar blijkbaar vond een deel van mijn brein midden in dit alles ook dat we nog even over school moesten praten, want in het ziekenhuis besloot ik dat ik dat laatste vak voor de zomervakantie zou halen. Waarom? Geen idee. Nou ja, inmiddels wel. Doorgaan, dat kon ik, dus de eerste dag dat ik thuis was, ging ik aan de slag. En ik haalde mijn propedeuse.</p><p>Destijds vond ik dat sterk, kijk mij eens, ik ga door! Pas jaren later begreep ik dat doorgaan niet altijd hetzelfde is als verwerken. Maar daar was ik toen nog lang niet.</p><h3>Oké. We gaan stoppen…</h3><p>Na het verlies van onze dochter bleef het ziekenhuis betrokken. Mijn man en ik hadden uiteindelijk besloten dat ons gezin goed was zoals het was. Na alles wat er was gebeurd, zouden we stoppen. Prima besluit. Duidelijk, tot ik me op een dag niet helemaal lekker voelde. Ik belde het ziekenhuis, om een lang verhaal kort te maken: tijdens onze bedenktijd bleek ik zwanger te zijn van ons vierde kindje.</p><p>Ja, ik weet het. Blijkbaar had het leven nog wat extra hoofdstukken klaarliggen en ook deze zwangerschap verliep niet zoals gehoopt. Mijn zoon werd extreem vroeg geboren. Vanaf dat moment werd mijn wereld heel klein.</p><p>School? Studiepunten? Deadlines? Wanneer ik zou afstuderen? Het kon me werkelijk gestolen worden. Mijn wereld draaide om mijn kind, om mijn gezin, om vandaag doorkomen en hopen dat morgen ook zou komen.&nbsp;Mijn studie verdween naar de achtergrond. En dat moest ook, niet omdat ik niet meer ambitieus was, niet omdat ik het niveau niet aankon, niet omdat ik had opgegeven. Het leven had simpelweg andere prioriteiten voor mij bepaald.</p><h3>Overleven vs verwerken</h3><p>Gelukkig kwam uiteindelijk het moment waarop het steeds beter ging met mijn zoon. Eindelijk. Dit is normaal gesproken het punt in het verhaal waarop de muziek aanzwelt. Kind doet het goed, moeder pakt haar leven weer op, studieboek open en diploma halen. Eind goed, al goed.</p><p>Nou, nee dus, want toen het eindelijk goed ging met hem, ging het met mij juist niet goed. Tijdens alle chaos had ik gefunctioneerd. Zorgen. Regelen. Hopen. Doorgaan, nog een keer doorgaan en daarna voor de zekerheid nog een keer. Er was helemaal geen ruimte geweest om te bevatten wat er eigenlijk allemaal was gebeurd.</p><p>Die ruimte kwam pas toen het gevaar voorbij was en daarin kwam ook de PTSS. Dat vond ik misschien nog wel het meest verwarrende. We hadden het gered, het ging goed met mijn kind. Dit was toch het moment waarop ik blij moest zijn? Waarom stond mijn eigen systeem dan ineens in brand? Ik moest leren dat overleven en verwerken twee totaal verschillende dingen zijn. Ik was heel goed geworden in het eerste. Het tweede? Daar had ik blijkbaar nog wat huiswerk in. En nee, daar kreeg ik helaas geen studiepunten voor.</p><h3>Misschien hoefde ik niet harder mijn best te doen</h3><p>Ergens bestond mijn opleiding ondertussen nog steeds: studiepunten, opdrachten, projecten. En dat diploma waarvoor ik me ooit had ingeschreven omdat ik dacht dat het mij verder zou helpen op de arbeidsmarkt.&nbsp;<br>Alleen was ik niet meer dezelfde vrouw die jaren eerder die school binnen was gelopen. En toen ik mijn studie weer echt begon op te pakken, gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ik begon mezelf erin te herkennen in de onderwerpen die mijn aandacht trokken, in de vragen die ik stelde, in mijn behoefte om niet alleen te kijken naar wát er gebeurt, maar vooral naar wáárom.</p><p>Waarom landt communicatie bij de ene persoon wel en bij de andere niet? Waarom worden sommige verhalen gehoord en andere niet? Waarom noemen we bepaalde systemen normaal terwijl ze voor een hele groep mensen helemaal niet werken? Waarom doen mensen eigenlijk wat ze doen?</p><p>En ja hoor, daar was ze weer. Dat meisje dat te nieuwsgierig was, te veel vragen stelde, te aanwezig was en te uitgesproken. Alleen begon ik langzaam te begrijpen dat misschien niet alles wat jarenlang als ‘te’ was bestempeld ook daadwerkelijk minder moest. Mijn nieuwsgierigheid hielp me onderzoeken. Mijn gevoeligheid hielp me kijken naar wat er onder een verhaal zat. Mijn behoefte om verbanden te leggen hielp me complexe vraagstukken terug te brengen naar de kern. </p><p>En mijn stem? Die kwam langzaam terug. Niet doordat iemand mij toestemming gaf om hem te gebruiken, maar doordat ik hem zelf steeds serieuzer begon te nemen. Misschien was ik tijdens die opleiding helemaal niet bezig om een betere versie van mezelf te worden. Misschien was ik vooral bezig allerlei lagen af te pellen die ik in de jaren daarvoor had aangebracht om ergens tussen te passen.</p><h3>Het papiertje en het vertrouwen</h3><p>Vijfeneenhalf jaar nadat ik aan Creative Business begon, was ik klaar. Afgestudeerd. Echt klaar! Geen deadline meer. Geen ontbrekend studiepunt. Geen ‘Je moet alleen nog even…' Klaar!<br>En natuurlijk betekent mijn diploma dat ik heb bewezen dat ik het niveau aankon, maar het grappige is: dat was uiteindelijk helemaal niet wat ik nog hoefde te bewijzen. Het studeren zelf was nooit het probleem geweest. Het leven eromheen was nogal... aanwezig. Dat diploma staat voor mij daarom ook voor veel meer dan Creative Business.</p><p>Voor een oogoperatie, voor corona, voor ons meisje, voor die propedeuse die ik blijkbaar per se moest halen, voor mijn zoon, voor ziekenhuizen, voor angst, voor PTSS, voor doorgaan, voor uiteindelijk leren stoppen, voor opnieuw beginnen en voor mezelf langzaam weer terugvinden. Ik begon aan de HvA omdat ik dacht dat ik een diploma nodig had om verder te komen. Ik liep er vijfeneenhalf jaar later weg met iets wat ik veel harder nodig had. Vertrouwen in mijn eigen stem!</p><h3>Dat lijstje</h3><p>Soms denk ik terug aan dat meisje met haar grote dromen. Het meisje dat ooit een lijstje maakte voor wanneer ze achttien zou worden. Ze dacht dat haar avontuur dan zou beginnen. Dat ze een pad zou kiezen, dat netjes zou volgen en dat dat haar uiteindelijk ergens zou brengen.&nbsp;</p><p>Nou meisje, ik heb nieuws voor je. We hebben werkelijk geen enkel pad netjes gevolgd. We hebben omwegen gemaakt, naar anderen geluisterd terwijl we beter naar onszelf hadden kunnen luisteren. We zijn gevallen, opnieuw begonnen, moeder geworden, hebben liefgehad, verloren, gerouwd, overleefd, stilgestaan en zijn uiteindelijk weer verdergegaan. En ergens daartussen hebben we ook nog even een hbo-opleiding afgerond.</p><p>Niet slecht! Vroeger had ik dat diploma misschien omhoog willen houden als bewijs voor iedereen die ooit aan mij twijfelde. Zie je wel? Ik kan het wel. Maar eigenlijk interesseert me dat steeds minder. Want dat diploma hoefde uiteindelijk niets aan hen te bewijzen. Het bevestigde iets aan mij, dat mijn nieuwsgierigheid er nog is, mijn ambitie, mijn stem, mijn behoefte om dingen te onderzoeken, verhalen te vertellen en vragen te stellen.&nbsp;</p><p>En ja, waarschijnlijk ben ik nog steeds een beetje te veel. Mooi! Dan ben ik in ieder geval weer mezelf. Misschien heb ik mezelf tijdens die vijfeneenhalf jaar namelijk helemaal niet opnieuw uitgevonden. Misschien heb ik mezelf gewoon teruggevonden.</p><p>En dat avontuur waar dat meisje zo ongeduldig op zat te wachten? Volgens mij zat ik er al die tijd middenin. En is het nog lang niet afgelopen.&nbsp;</p><p><br></p><p><em>@ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.</em></p>

Er zat een heel leven tussen - Udritcha Millerson-Richard

<figure id="figure-613yqguep7mrubqv35"><img id="613yqguep7mrubqv35" src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" alt="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Anja van Aken blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="45%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/2abT6AsF95N5X9KB55AtPAG097I9esO05be3nbWHHmx30Rnl3M6ssdwGMEnPViLt.png" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 45% 35%;"></figure><h2>Een gewone donderdag - Anja van Aken</h2><p>Wat zou je doen als vandaag de laatste gewone dag is? Niet de laatste dag van je leven, maar de laatste dag waarop alles nog vanzelfsprekend is.</p><p>Deze donderdag in juli begint als iedere andere werkdag. Tegen mijn gewoonte in schoon ik alvast mijn mailbox op, al start de vakantie pas over twee weken. Tussen mijn werkafspraken door breng ik mijn man naar het ziekenhuis voor een darmonderzoek. Na een paar dagen vezelarm eten kijkt hij uit naar het moment wanneer het dieet achter de rug is. Hij wil eigenlijk alleen met de bus gaan maar het advies is om niet alleen te reizen.<br>Mijn directeur adviseert gewoon de hele dag ‘voor thuis’ te nemen. Dat waardeer ik, toch probeer ik tussendoor nog wat werk te doen. Het voelt als een gewone donderdag.</p><h3>Daar valt goed mee te leven</h3><p>Sinds een paar weken voelt mijn man zich niet fit. Hij is vermoeid, misselijk en heeft wat kleine ongemakken. Mogelijk komt het door de hitte? Maar wanneer een bloedonderzoek verhoogde ontstekingswaarden laat zien en omdat auto-immuunziekten in de familie voorkomen, volgt verder onderzoek.<br>Een collega vraagt die ochtend: 'Ben je ongerust?' ‘Nee’, antwoord ik, 'het ergste waar we rekening mee houden is een auto-immuunziekte. Niet fijn, maar daar valt goed mee te leven.' Zo staan we er beiden in.</p><h3>Jaarlijks ijsje op de hoek van de straat</h3><p>Halverwege een werktelefoontje belt het ziekenhuis. Mijn man ligt nog op de uitslaapkamer maar ik kan alvast die kant op komen. Onderweg naar de auto leg ik thuis nog snel een briefje klaar voor onze dochter die straks terugkomt van een logeerpartij. Morgen begint de zomervakantie ook voor de basisschool. Als jaarlijkse traditie zullen we dan de vakantie inluiden met het halen van een ijsje op de hoek van de straat.</p><h3>Wachten in de wachtkamer</h3><p>In de wachtkamer zie ik mijn man meteen zitten. Na twintig uur zonder eten is hij maar wat blij met de meegebrachte broodjes. Na een half uur wachten informeren we bij de balie of ze ons misschien vergeten zijn. Van een afstand hoor ik iemand zeggen: 'Nee... ze wil hen zelf graag spreken.' Heel even schiet het door me heen: zou dat over ons gaan? Een paar minuten later worden we opgehaald.</p><h3>Ik hoor een 'maar'</h3><p>De arts komt direct ter zake: ‘De dikke darm ziet er goed uit en een auto-immuunziekte kunnen we uitsluiten.' Nog voordat ze verder praat, hoor ik een niet uitgesproken ‘maar’. En dat klopt, want tijdens het onderzoek is een groot gezwel ontdekt. De biopten moeten het nog bevestigen maar de arts kan met redelijke zekerheid zeggen dat het kwaadaardig is. ‘Wat?’ Ik hoor de woorden, maar ze dringen totaal niet tot me door. Gaat dit over ons?</p><p>Mijn man stelt rustig vragen. Ik voel een warme traan over mijn wang lopen. Terwijl de arts verder praat, schieten in enkele seconden allerlei toekomstscenario’s door mijn hoofd. Is mijn man bij de diploma-uitreiking van onze dochter over een paar jaar? Voeden we de kinderen misschien niet samen op? In één gesprek is onze toekomst onzeker geworden.</p><h3>Annuleringsverzekering</h3><p>Dan vraagt de arts of we vakantieplannen hebben. 'Hebben jullie een annuleringsverzekering?' We kijken elkaar aan. Die sluiten we eigenlijk nooit af. We zien altijd mogelijkheden. 'Ga er maar vanuit dat de vakantie niet doorgaat’, zegt ze, 'de komende weken zullen vooral in het teken van ziekenhuisafspraken staan.' Voor morgen staat de eerstvolgende afspraak.</p><h3>Eerst koffie</h3><p>Buiten de spreekkamer breek ik in snikken uit. Hoe vaak zullen we nog door deze ziekenhuisgangen lopen? Hoe vertellen we dit aan de kinderen? Ook voel ik me schuldig over onzinnig kleine dingen waar ik de laatste tijd een punt van heb zitten maken bij m’n man. Hij blijft opmerkelijk rustig. 'Eerst goede koffie’ zegt hij. De gewone dingen blijven doen, dat typeert hem. En ik moet zeggen dat het me enorm helpt, omdat we samen even boven alle onzekerheid uitstijgen.</p><h3>Stap voor stap</h3><p>Met een kop koffie voor ons besluiten we ons niet gek te laten maken door alle mogelijke scenario's. We weten simpelweg nog niet wat er komt. We hebben elkaar én boven alles hebben we God. Stap voor stap. Nog diezelfde middag willen we het onze kinderen vertellen zodat we tijd voor hen kunnen nemen.</p><h3>Cupcakes aan de keukentafel</h3><p>Thuisgekomen vragen we iedereen aan de keukentafel te komen zitten. De cupcakes, eigenlijk bedoeld voor het slaapfeestje van morgen, zetten we erbij. Als dit gesprek een herinnering wordt, zal het niet alleen met narigheid geassocieerd worden. Terwijl we samen cake eten, vertellen we dat papa kanker heeft. Ik besef me dat we dit nieuws zelf amper twee uur geleden te horen kregen. Onze eigen emoties verdwijnen naar de achtergrond. Er is ruimte voor de kinderen, voor hun vragen, tranen, boosheid en er is ruimte voor knuffels.</p><h3>De laatste schooldag</h3><p>Die nacht slaap ik nauwelijks. Mijn hoofd loopt vooruit op alles wat misschien komt. Maar de volgende ochtend wordt het gewoon weer licht en de laatste schooldag is aangebroken. We staan op het schoolplein voor de erehaag van groep 8. Even baal ik ervan dat ik mijn zonnebril vergeten ben, mocht ik straks tranen willen verbergen. Maar het doet me vooral goed om hier te zijn. Om te genieten van onze zoon die klaar is voor de middelbare school. Het is oprechte blijheid, die zeker niet afdoet aan hoe ik het anders zou hebben ervaren.</p><p>Direct daarna gaan we door naar het ziekenhuis voor een vervolggesprek. We missen daardoor het moment waarop de kinderen samen de vakantie beginnen. Het ijsje stellen we uit.</p><h3>De dag van vandaag</h3><p>Sinds die donderdag kijk ik anders naar gewone dingen. Alles is momenteel intenser, alles kleurt feller, ik ervaar alles bewuster. Wat eerst vanzelfsprekend was, voelt ineens kostbaar en het waard om bewust van te genieten. Een fietstochtje door de stad, een laatste schooldag of een ijsje eten op de hoek van de straat. Wat we een dag later alsnog gedaan hebben. Ik zie ineens scherp waar ik mijn tijd, energie en liefde aan wil geven. En beter dan voorheen weet ik wat ik niet wil en waar ik mijn grens wil trekken.</p><p>We hebben geen idee wat er allemaal gaat veranderen, maar voor nu zie ik de rijke ervaringen in de dag van vandaag. Het ijsje van onze gezinstraditie had dit jaar denk ik niet beter kunnen smaken.</p><p><br></p><p><em>@ Anja van Aken-Nies (1986) woont met haar man, twee dochters en twee zoons in Groningen. Ze is een betrokken professional in het veld van prostitutie en mensenhandel, spreker en verbinder in het Nederlandse zorglandschap. Anja houdt van missionair leven, van marathons lopen en zoekt naar manieren om het onmogelijke mogelijk te maken - gedreven door haar geloof in God, in menselijkheid en gelijkwaardigheid.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.oprechtstaan.nl" href="http://www.oprechtstaan.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>oprechtstaan.nl</em></a></p>

Een gewone donderdag - Anja van Aken

<figure id="figure-95ah5zu7j7mqal09z4"><img id="95ah5zu7j7mqal09z4" src="https://cdn.durable.co/covers/9BqD30QJQcBOdiPCij5izLanIAOAsLJmeoObOOkanyYDJDtSSQf49JboY20idHJO.jpg" alt="Clara Opoku, Araya Sumter en Lucinda Douglas op Lefwijf Live" title="Clara Opoku, Araya Sumter en Lucinda Douglas op Lefwijf Live" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="(V.l.n.r.) Lucinda Douglas, Clara Opoku & Araya Sumter op Lefwijf Live 2026" data-positionX="undefined" data-positionY="undefined" data-fullWidth="false"/><figcaption class="body-normal text-gray-500 mt-2">(V.l.n.r.) Lucinda Douglas, Clara Opoku & Araya Sumter op Lefwijf Live 2026</figcaption></figure><h2>Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas</h2><p>Tijdens de boeklancering van Lefwijf Inspires zag ik haar: Clara. Clara Opoku. Ik schrok. Ze was enorm afgevallen en duidelijk slecht ter been.</p><p>Ik stond op het podium en registreerde alles wat er in de zaal gebeurde. Toen het moment kwam dat zij naar beneden moest komen om haar boek in ontvangst te nemen, kostte haar dat zichtbaar alles wat ze in zich had. Maar ze kwam.</p><h3>Samen, liefdevol en financieel</h3><p>De volgende ochtend werd ik om vier uur wakker. Het beeld van Clara liet me niet los. Ik dacht: als we écht een sisterhood zijn dan moeten we nu iets voor haar doen. Ik kreeg een idee, appte haar en deelde het verhaal in onze online community.</p><p>Binnen een paar dagen was het rond. Zoveel vrouwen hebben bijgedragen, financieel en met liefde. En nu komt Clara voor een paar dagen naar Zweden, naar Casa Solhem, mijn huis.</p><p>Ik moest denken aan wat ik ooit tegen Miriam Nies zei: ‘Een huis moet gevuld worden met liefde.’ Clara vliegt op Kopenhagen en neemt daarna de trein naar Lessebo. Charmaine heeft alles tot in de puntjes uitgezocht: vluchten, overstappen, reistijden. Lydia Huiskes en Esther Wijnschenk zorgen voor het ophalen en wegbrengen vanaf het vliegveld.</p><h3>Het verhaal groeit</h3><p>Waarom deel ik dit? Omdat Lefwijf zoveel meer is dan een boek. Het is een levensstijl. Het is omkijken naar elkaar. Het is geven en er zijn. Precies de boodschap die Faith Bruyning en Araya Sumter zo sterk uitdragen. Ook de vrouwen van Becoming ME hebben massaal meegedaan.<br></p><p>Wat zegt dit over ons? Over Lefwijf? Is er eigenlijk nog iets wat wij samen níét kunnen? We klappen elkaar omhoog. We zijn er écht voor elkaar.<br></p><p>Toen Fiona van Lingen me laatst vroeg wat ik het mooiste vond aan Lefwijf Inspires, antwoordde ik zonder twijfel: ‘Het verhaal met Clara.’ Dat verhaal groeit, maar de kracht van Lefwijf is nu al voelbaar. En dit… dit wil ik altijd blijven doen. Wat denk jij? ❤️</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas is de enthousiasmerende verbinder en drijvende kracht achter de Lefwijf-beweging die vrouwen wereldwijd activeert om hun volledige potentieel te benutten. Met haar unieke mix van brutale flair en oprechte warmte doorbreekt ze barrières en zet ze aan tot gedurfd ondernemerschap en zelfvertrouwen. Als meester in zichtbaarheid inspireert ze vrouwen (via onder andere de training Best Talks en de Lefwijf-boekenreeks) om met trots en lef hun eigen podium te pakken en een leven zonder excuses te leiden.</em></p><p><em><a data-mce-href="http://www.lucindadouglas.nl" href="http://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" rel="noopener">lucindadouglas.nl</a></em></p>

Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas

<figure id="figure-tzl6pu8pmmpxsf422"><img id="tzl6pu8pmmpxsf422" src="https://cdn.durable.co/blocks/9qFfQlgMrxe5Bxhehh3UxLDSdvDImdPkFuOEwySbE0meo1NLb6srBWiksZmJzA6Z.jpg" alt="Lefwijf Claudin Martina blogt op lefwijf.nl" title="Lefwijf Claudin Martina blogt op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="50%" data-positiony="35%" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/9qFfQlgMrxe5Bxhehh3UxLDSdvDImdPkFuOEwySbE0meo1NLb6srBWiksZmJzA6Z.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 35%;"></figure><h2>Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina</h2><p>Zij was een van de eersten die me warm en enthousiast verwelkomde toen ik als tiener op een zondag de kerk in Rotterdam binnenliep. Wij waren net van Curaçao naar Nederland verhuisd.<br>Ik voelde me meteen thuis in die kerk. Op dat moment had ik geen idee wat het leven allemaal zou brengen - laat staan dat zij een van mijn vriendinnen zou worden.</p><h3>Die coole tante</h3><p>Ze was ouder dan ik en werd mijn jeugdgroepleidster maar dat leeftijdsverschil heb ik nooit gevoeld. Ze behandelde me als haar gelijke. We konden uren praten. Wat hadden we veel om uit te wisselen we raakten niet uitgepraat.&nbsp;<br>Later trouwde ze en kwam er een gezin bij. Ik werd de ‘coole tante’ die overal aan meedeed en dus was ik ook voor haar kinderen een graag geziene gast. Toen ze van baan wisselde en nagelstyliste werd, werd ik een vaste klant. Ze maakte de meest creatieve ontwerpen; nagels waar mensen altijd naar bleven kijken. Maar die afspraakjes werden meer dan alleen nagels doen. Het werden momenten van verdieping. We deelden verhalen, adviezen, frustraties, dromen en vooral heel veel lachbuien. Wat kon ze genieten van mijn grapjes.</p><p>Zelfs toen zij met haar gezin emigreerde, bleef het contact bestaan. Wanneer het kon, zocht ik hen op in het buitenland. Uiteindelijk kwamen ze weer terug naar Nederland en natuurlijk plande ik meteen weer een afspraak in voor mijn nagels. Ik keek uit naar een middag vol gezelligheid, zoals altijd. Maar die dag liep anders.&nbsp;</p><h3>'We gaan dit samen doen’</h3><p>Ik kwam binnen en meteen voelde ik dat er iets was. Ze keek me serieus aan en vertelde dat ze knobbels in haar borst had gevonden. Er moesten onderzoeken komen. Zonder na te denken stond ik op, pakte haar hand en zei: ‘We komen hier wel doorheen. We gaan dit samen doen.’<br>En dat deden we. Er volgden spannende jaren van hoop en teleurstelling. Niet alleen rondom haar gezondheid, maar ook rondom andere gebeurtenissen in het leven. Toch bleven we plannen maken. Blijven hopen, bidden en &nbsp;vooruitkijken naar betere tijden. In december 2024 &nbsp;waren we haar bijna kwijtgeraakt. Maar ze krabbelde weer op en voorzichtig durfden we opnieuw te geloven dat het vanaf daar alleen maar beter kon gaan.</p><p>Een paar maanden later kwam het bericht dat ze was uitbehandeld. En toch bleven we hopen. In die periode speelde er ook veel in mijn eigen leven en ons contact raakte meer op de achtergrond. Ze mocht niet meer alleen zijn en er werd een schema gemaakt om bij haar te zijn. Iedereen die kon, hielp mee. Dus ik ook.<br>De laatste keer dat ik haar in leven zag, schrok ik hoe hard ze achteruit was gegaan. De tranen sprongen in mijn ogen, maar ik kon haar dat niet laten merken. Daar had zij niets aan. Dus ik deed wat ik moest doen. Ik was er voor haar. Ik zorgde voor haar. Ik mocht bij haar zijn in haar laatste vierentwintig uur op aarde.</p><h3>Rust en onrust</h3><p>De nacht van zaterdag op zondag zal me altijd bijblijven. Ze was onrustig, alsof ze bang was om te gaan slapen, alsof ze wist wat eraan kwam. Ze hield zichzelf - en mij - bezig. Dan wilde ze naar buiten, dan weer iets anders. Ze wilde niet in bed slapen, dus werd het de bank. Even later moest ze naar de wc. Daarna vroeg ze om thee, water, haar medicijnen. ‘Dit zit niet goed… dat zit niet goed.’ En steeds weer was ik daar. Midden in de nacht keek ze me aan en zei: ’Het is genoeg zo. De kinderen hebben al genoeg meegemaakt.’ Maar ik dacht het is waarschijnlijk de vermoeidheid die praat.&nbsp;</p><p>In de vroege ochtend werd ze rustiger. We hadden toen weer zo’n heerlijk gesprek en even viel alle ellende weg. Uiteindelijk viel ze in slaap. Toen ik werd afgelost, lag ze vredig te slapen. Ik durfde haar niet wakker te maken. Ik was gewoon blij dat ze eindelijk rustig sliep. Zondagavond rond 21.15 uur belde ze me nog. Ze vroeg of ik wist hoe lang ze die nacht ervoor had geslapen en of ze me echt de hele nacht wakker had gehouden. Ik stelde haar gerust: ‘Maak je geen zorgen, we komen hier samen doorheen. We zien elkaar maandagavond weer.’ Dat was onze afspraak. Ik zou die avond weer de hele nacht bij haar blijven. Ik zei nog:<br>‘Zorg dat je je rust pakt, zodat je kunt aansterken.’</p><h3>Dankbaar</h3><p>Ik besloot het gesprek met: ‘Love you.’ En zij zei: ‘Love you too.’ Niet veel later is ze heengegaan. Ik was een van de laatsten die haar sprak. Dat besef raakt me nog steeds diep.<br>En ja, nu - een jaar later, ze overleed op 1 juni 2025 - is het gemis er nog altijd. Haar nummer staat nog steeds in mijn favorieten. Er zijn momenten waarop ik automatisch denk: ik moet haar even bellen. En dan komt dat besef weer. Ze is er niet meer. Maar boven alles voel ik dankbaarheid.</p><p>Dankbaarheid dat ik er voor haar mocht zijn.<br>Dankbaarheid dat ik haar vriendin mocht zijn.<br>Dankbaarheid voor haar lach, haar warmte, haar liefde.<br></p><p>Haar naam is Daniëlle.</p><p><br></p><p><em>@ Claudin Martina schrijft, spreekt en zingt vanuit ervaring. Ze beweegt zich tussen zakelijkheid en zachtheid met woorden die raken en stiltes die spreken.&nbsp;<br></em><em>Als professional werkzaam bij het Rijk streeft ze naar behoud van menselijkheid, recht en herstel. De hoogtes en dieptes die ze ervaarde, leerden haar te bouwen op haar geloof en identiteit. Ze is ervan overtuigd dat als zíj het kan, een ander het ook kan. Vanuit haar hart inspireert en bemoedigt ze een ieder die ook op weg is.</em></p><p><a data-mce-href="https://www.instagram.com/thejourneyofbecomingbydc/" href="https://www.instagram.com/thejourneyofbecomingbydc/" target="_blank" rel="noopener"><em>@thejourneyofbecomingbydc (Insta)</em></a></p>

Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina

<figure id="figure-eqjpmtfhokmpp9h3ce" class=""><img id="eqjpmtfhokmpp9h3ce" src="https://cdn.durable.co/blocks/0SZXXFsjZUZqOWwkTurwgIIKxypUCU4DCJSZAvxL7sj9CInnqwKBsgAJ9OBZycF3.jpg" alt="Lefwijf Valerie Kross met burgemeester Mieke Baltus" title="Lefwijf Valerie Kross met burgemeester Mieke Baltus" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionx="undefined" data-positiony="undefined" data-fullwidth="false" data-mce-src="https://cdn.durable.co/blocks/0SZXXFsjZUZqOWwkTurwgIIKxypUCU4DCJSZAvxL7sj9CInnqwKBsgAJ9OBZycF3.jpg" data-mce-style="aspect-ratio: 1/1; object-position: undefined undefined;"></figure><h2>Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross</h2><p>Soms zijn er momenten in het leven die je niet snel vergeet en waarvan je voelt: dit is groter dan alleen ikzelf. 27 mei 2026 was zo’n moment voor mij.</p><h3>Mijn verhaal tastbaar</h3><p>Met trots, maar ook met gezonde spanning, mocht ik mijn persoonlijke verhaal en het boek LEFWIJF Inspires, waar mijn verhaal in staat, overhandigen aan Mieke Baltus, burgemeester van Lelystad.</p><p>Een bijzonder moment niet alleen omdat mijn verhaal nu tastbaar is geworden in een boek, maar vooral omdat het verhaal achter die pagina’s staat voor iets veel groters.Veerkracht, doorzettingsvermogen en het zichtbaar maken van de onzichtbare strijd waar zoveel mensen dagelijks mee leven.</p><h3>Leven met MS</h3><p>Toen ik jaren geleden de diagnose MS kreeg, had ik nooit kunnen bedenken dat mijn eigen ervaringen ooit zouden uitgroeien tot een missie om anderen te helpen. Toch heeft juist die moeilijke weg mij gevormd tot wie ik vandaag ben. Niet alleen als ervaringsdeskundige of therapeut, maar vooral als mens.</p><p>De ontvangst gisteren voelde warm en oprecht. We hebben een mooi gesprek gehad over gezondheid, bewustwording en de impact die chronische klachten op iemands leven kunnen hebben. Wat mij misschien nog wel het meest raakte, waren de woorden dat ik een voorbeeld ben voor velen en vooral door moet gaan met wat ik doe.</p><h3>Onzichtbare pijn</h3><p>Dat kwam binnen.... Want eerlijk? De weg hiernaartoe was niet altijd makkelijk. Achter iedere stap zit een verhaal van vallen en weer opstaan. Van momenten waarop opgeven makkelijker leek dan doorgaan. Maar juist daarom geloof ik zo sterk in mijn missie. Omdat ik weet hoe belangrijk het is dat mensen zich gezien, gehoord en begrepen voelen.</p><p>Veel mensen dragen dagelijks pijn, vermoeidheid, overprikkeling of onzekerheid met zich mee zonder dat de buitenwereld dat ziet. En precies daarom blijf ik mij inzetten voor meer bewustwording, verbinding en ondersteuning voor mensen met chronische klachten.Niet omdat ik alle antwoorden heb. Maar omdat ik geloof dat niemand er alleen voor hoeft te staan.</p><h3>Een stem voor iedereen</h3><p>Het overhandigen van dit boek voelde daarom niet als ‘mijn succes’ maar als een stem voor iedereen die zich ooit onbegrepen heeft gevoeld. Voor een ieder die ondanks alles blijft vechten. Voor een ieder die probeert van overleven weer leven te maken.</p><p>Ik ben dankbaar voor deze bijzondere ontmoeting, voor de warme ontvangst en voor alle mensen die mij onderweg zijn blijven steunen. Iedere ervaring, iedere ontmoeting en ieder verhaal bevestigt opnieuw waarom ik doe wat ik doe.<br>En… dit is nog maar het begin.&nbsp;</p><p><br data-mce-bogus="1"></p><p><em><a data-mce-href="http://www.krosshealth.nl" href="http://www.krosshealth.nl" target="_blank" rel="noopener">krosshealth.nl</a></em></p><p><em>@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.</em><br><em>Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.&nbsp;</em></p><p><br></p>

Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross

<figure id="figure-27g9e30zccmpglb407"><img id="27g9e30zccmpglb407" src="https://cdn.durable.co/blocks/19xJYNshCm59mkIpmQG1paCra0ij4kGQzXs8T6qivmOu3NXzFfF76Vct0ozWpgg3.jpg" alt="Lucinda Douglas en Hannie van Schaik op lefwijf.nl" title="Lucinda Douglas en Hannie van Schaik op lefwijf.nl" class="object-cover bg-gray-100 rounded-lg md:rounded-xl lg:rounded-2xl" style="aspect-ratio: 1/1; object-position: 50% 10%;" data-corners="default" data-aspect="1:1" data-caption="" data-positionX="50%" data-positionY="10%" data-fullWidth="false"/></figure><h2>Hannie met de gouden ziel - Lucinda Douglas</h2><p>In een wereld vol ruis en vluchtige schijn ontmoet je zelden een unicorn zoals jij, Hannie van Schaik. Met een levensverhaal zo rijk en diep en vol bewuste keuzes. Waarbij Hannie altijd geloofde - en gelooft - in de pure liefde met een hart dat klopt voor vrouwen, warm en zacht. ‘Hoe kan ik van waarde zijn voor jou?’ ‘Kom, laten we de pijn samen dragen, nu.’</p><h3>Betekenis is geen woord</h3><p>Jouw denken is scherp als een zwaard maar altijd geworteld in goedheid. Je ziet de ander werkelijk helemaal met een lach die verhalen vertelt en vol plezier. Altijd op tijd, in werk en in leven, want betekenis is geen woord, het is geven. Wat er écht toe doet, dat zoek je, dat kies je bewust als vrouw van God die haar pad begrijpt en viert.</p><p>Straks ga je naar Borneo, twee maanden lang, naar het weeshuis waar kinderogen wachten. Jij maakt ruimte voor hun verhaal, hun pijn, hun droom want naast de ander staan is jouw natuurlijke vorm.<br>Wat is het doel van dit leven, vraag je soms? Van waarde zijn? Genieten? Een arm om iemands schouder? Jij kiest oordeelloosheid, compassie als wapen. Zelfs na alles wat je meemaakte, blijf je open.</p><h3>Lefwijf met een gouden ziel</h3><p>Lefwijf met een gouden ziel, voelbaar jezelf, authentiek, kwetsbaar en sterk tegelijk. Hannie, bent het bewijs dat liefde geen sprookje is maar een keuze, iedere dag opnieuw, met heel je zijn. Dank je wel Hannie voor wie je bent. En dat de wereld een beetje lichter wordt waar jij loopt.</p><p><br></p><p><em>@ Lucinda Douglas is de enthousiasmerende verbinder en drijvende kracht achter de Lefwijf-beweging die vrouwen wereldwijd activeert om hun volledige potentieel te benutten. Met haar unieke mix van brutale flair en oprechte warmte doorbreekt ze barrières en zet ze aan tot gedurfd ondernemerschap en zelfvertrouwen. Als meester in zichtbaarheid inspireert ze vrouwen (via onder andere de training Best Talks en de Lefwijf-boekenreeks) om met trots en lef hun eigen podium te pakken en een leven zonder excuses te leiden.</em></p><p><a data-mce-href="http://www.lucindadouglas.nl" href="http://www.lucindadouglas.nl" target="_blank" rel="noopener"><em>lucindadouglas.nl</em></a></p>

Blogs, lefwijven vertellen

Er zat een heel leven tussen - Udritcha Millerson-Richard

Een gewone donderdag - Anja van Aken

Clara en de lefwijven - Lucinda Douglas

Haar naam was Daniëlle - Claudin Martina

Dat moment van erkenning en verbinding - Valerie Kross

Hannie met de gouden ziel - Lucinda Douglas