Urgent? Na de pauze… of als niemand luistert - Valerie Kross
Urgent? Na de pauze… of als niemand luistert - Valerie Kross
Ken je dat gevoel dat er iets mis is en je wilt erover praten maar niemand lijkt te luisteren… Deze maand liet ik als controle een biopt uit mijn blaas nemen en wat een dagopname zou zijn, werd uiteindelijk toch een nachtje logeren in het ziekenhuis.
De pijn nam toe
De volgende dag bleek dat ik nog niet goed kon uitplassen. Met een katheter werd ik naar huis gestuurd. Niet ideaal, maar ik was vooral blij dat ik weer in mijn eigen bed kon slapen. Dat deed me goed. Maar de dag daarna ging het mis. Rond 10:00 uur voelde ik dat ik moest plassen maar er kwam niets in de katheterzak. Toch voelde ik aan alles dat mijn blaas vol zat. De druk. De pijn. Het klopte niet.
Mijn man belde het ziekenhuis. De vraag die terugkwam: ‘Heeft ze genoeg gedronken?’ Het was ochtend. Ik had twee glazen water op. Daar zou het wel aan liggen, werd er gezegd. Er zou waarschijnlijk nog niet genoeg urine in mijn blaas zitten. Maar ik voelde dat het anders zat. De pijn nam toe. We belden opnieuw. Weer werd gezegd dat ik meer moest drinken en nog even moest afwachten. Op een gegeven moment liep er urine langs de natuurlijke weg eruit. Ook dat werd weggewuifd. ‘Dan zoekt de urine een andere uitweg.’
Spoedeisende hulp
Alsof dit normaal was. Ondertussen werd de pijn ondraaglijk. Mijn lichaam gaf allang alarm. Toen mijn man opnieuw belde - hij had in totaal al elf keer gebeld - kregen we te horen dat het pauze was en dat ik na de pauze langs kon komen. Na de pauze… Maar zover kwam het niet.
Mijn man moest me optillen en naar de spoedeisende hulp brengen. Ik verging van de pijn. Hij bleef rustig, reed me erheen en bleef zeggen: ‘Schat, het komt goed.’ En eindelijk was ik aan de beurt en werd er geluisterd. Wat bleek?
De specialisten stelden vast dat ik stolsels én een overvolle blaas had, een postoperatieve complicatie na de blaasingreep. Toen hoorde ik ineens: ‘Oh mevrouw, u heeft echt pijn gehad.’
Je vóelt het
Dat kun je wel stellen. Dat was precies wat ik al die tijd probeerde duidelijk te maken. De fysieke pijn was heftig. Maar er was ook iets anders. Het gevoel dat je weet dat er iets mis is. Dat je lichaam iets aangeeft en schreeuwt. Dat je het kenbaar maakt en dat er níet geluisterd wordt. Dat raakt. Want niemand kent jouw lichaam zoals jij dat kent.
De ondersteuning
Wat ben ik dankbaar voor mijn man. Hij zag hoe fout het ging. Hij bleef bellen. Hij bleef rustig. Hij tilde me letterlijk en figuurlijk door dat moment heen. Soms heb je iemand nodig die voor je spreekt, wanneer jij het niet meer kunt.
Ondertussen kan ik er alweer luchtig over schrijven. Dat is misschien mijn kracht. Niet omdat het niks voorstelde… maar omdat ik telkens weer opsta na iets moeilijks. Soms met tranen. Soms met humor. Soms met beide tegelijk. Maar ik sta op.
En dat is ook wat ik jou wil meegeven. Als jij voelt dat er iets niet klopt… blijf spreken. Blijf voelen. Zoek jouw ondersteuning en blijf opkomen voor jezelf want jouw stem telt. Jouw gevoel telt. Jij telt!
@ Valerie Kross leeft sinds 2006 met MS. Wat begon als een gevecht groeide uit tot een ontdekkingsreis naar veerkracht en innerlijke kracht. Na jaren zoeken en experimenteren ontdekte ze manieren om haar gezondheid en energie zorgvuldig te onderhouden.
Met haar praktijk Kross Health Solutions ondersteunt Valerie mensen met chronische klachten bij het hervinden van balans, energie en kwaliteit van leven. Want zelfs de grootste tegenslagen tonen een weg naar herstel.