Mijn gevaarlijkste woord - Udritcha Millerson-Richard
Mijn gevaarlijkste woord - Udritcha Millerson-Richard
Dit is een stuk dat ik lang heb uitgesteld om te schrijven. Een stuk dat ik al talloze keren in mijn hoofd heb geschreven, compleet met scenario’s. Een stuk dat ik soms in kleine flarden heb laten zien, of misschien onhandig heb uitgesproken zonder dat het eruit kwam zoals ik wilde. Een stuk dat mijn ware aard laat zien.
Een klein groepje mensen weet dat dit in mij zit en wacht misschien al een tijdje tot het eruit komt. Anderen zien het misschien ook, maar kennen vooral de gedempte versie.
Wanneer klein ineens groot wordt
De afgelopen tijd heb ik veel nagedacht over het woord klein. Voordat ik meedeed aan Lefwijf Inspires betekende dat woord niet zo veel voor mij. Totdat ik dat knagende gevoel kreeg bij elke stap die ik zette tijdens het schrijven van mijn verhaal en het delen daarvan. Ik begon me steeds kleiner te voelen. Gek genoeg plaatste ik mezelf ineens in de categorie: “Ik pas hier niet tussen.”
Ik kan je allerlei redenen geven waarom ik dat dacht, maar daar ga ik je niet mee vermoeien. Mijn grootste reden was simpel: ik vond dat ik nog niet de vrouw was die ik wilde zijn. In mijn hoofd was die vrouw iemand met een eigen bedrijf, een koopwoning en zonder onzekerheden. Op dat moment woog het woord klein zwaarder dan ik dacht, en zwaarder dan mijn liefde voor mezelf.
De veilige schuilplaats
Vanaf dat moment bleef klein me achtervolgen. Zelfs wanneer geweldige mensen om mij heen mij lieten zien dat ik er wel mag zijn. Klein werd een barrière. Woorden begonnen te stokken en mijn gedachtengoed werd zwakker op momenten dat ik mijn mond opende. Vroeger raakte ik niet snel geïntimideerd, maar het woord klein intimideerde mij. Niet omdat het verkleint, maar omdat het een schuilplaats kan worden. Een plek waar het veilig is, omdat niemand iets van je verwacht. En ergens is dat ook wel comfortabel. Zo lekker tegenstrijdig met de vrouw die ik eigenlijk wil zijn.
Dat ene netwerkmoment
Stel je voor, je bent op een vrouwenevenement met geweldige, diverse vrouwen die allemaal iets doen waar jij je in kunt vinden, en waar je zelf ook naartoe groeit. Vrouwen die je inspireren en je trots laten voelen dat je vrouw bent (stiekem ook nog eentje van kleur). Je loopt over van lef, moed en inspiratie. Je voelt; nu breek ik los, de woorden liggen op het puntje van je tong. Tot iemand tijdens het netwerken vraagt: “En wat doe jij?” En ineens… komt er geen woord meer uit. Terwijl ik thuis complete TED-talks kan geven in mijn hoofd. Je stuntelt, terwijl je donders goed weet wat je doet en wat je kan. Wat een afgang! Uitermate teleurstellend… maar ook weer typisch ik.
Misschien herken je dat moment. Dat je precies weet wat je wil zeggen, maar het ineens niet meer durft. Weg geloofwaardigheid, weg gedachtengoed. En dat overkomt mij dus de laatste tijd steeds vaker.
Wat ik over het hoofd zag
Klein, wat heb ik mij in jou vergist. Zo veilig, maar ook zo belemmerend. Want wanneer ik je even niet laat rondrennen in mijn gedachten, ontstaat er ruimte om te zien wat ik allemaal al heb gedaan. Onbewust ben ik al de vrouw die ik wilde zijn, alleen heb ik haar nooit erkend.
Ondanks het verliezen van een kindje toch mijn propedeuse gehaald. Bijna een ander kind verloren, PTSS opgelopen en toch door blijven studeren. Deel mogen zijn van een geweldige familie, een gezin en mooie vriendschappen. Blijven ontwikkelen, blijven werken aan mezelf. En ja, zelfs een eigen bedrijfje starten in dit alles. Maar wat ik misschien nog wel het knapst vind: dat ik na jaren mijn pen weer heb opgepakt. En nu niet meer alleen voor mezelf schrijf, maar ook voor de buitenwereld.
Waar ik mezelf klein hield
Het woord klein heeft meer betekenis dan ik soms wil toegeven. Soms gebruik ik het als bescherming, soms als excuus. En soms als reden om niet te doen wat ik eigenlijk al lang kan. Dat moment waarop ik mezelf ineens kleiner maak dan ik eigenlijk ben. Ik heb dat vaker gedaan dan ik wil toegeven.
Maar ik ben daar mee klaar. Niet omdat het ineens gemakkelijk is maar omdat ik het begin te zien voor wat het is. En misschien begint het daar wel. Niet met groter worden, maar stoppen met mezelf kleiner maken. Misschien begint het vaker precies daar.
@ Udritcha Millerson-Richard is een gedreven vrouw die gelooft dat iedereen een plek verdient om gehoord te worden. Met haar open blik en achtergrond in sociaal-cultureel werk zoekt ze als mediaspecialist in spé steeds naar manieren om ruimte te bieden aan nieuwe perspectieven en om verhalen tot hun recht te laten komen.