Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies
Mijn bijzondere weg naar zwangerschap (1) - Miriam Nies
Vandaag vieren we de eenentwintigste verjaardag van onze zonen, onze tweeling. Twee mooie jonge mannen zijn het, die het volwassen worden aan het ontdekken zijn en volop van het leven genieten.
Mijn weg naar hun zwangerschap was lang, onvoorspelbaar en pijnlijk. Het was een periode van teleurstellingen, wachten en hoop. Hoe ga je om met een allesoverheersende kinderwens wanneer zwangerschap jaar na jaar uitblijft
Eerste kennismaking met het medische circuit
Je bezoekt een arts die je doorverwijst naar de gynaecoloog die een kijkoperatie voorstelt. Een kijkoperatie? Na meer informatie stemden we in. De uitslag was verwarrend. Ik had endometriose, in vrij ernstige mate en ze hadden meteen maar een cyste verwijderd. Een cyste verwijderd? We begrepen het niet goed, we kregen uitleg over wat endometriose was. Slijmvlies groeit buiten de baarmoeder, hecht zich aan organen en gaat daar groeien. Dat veroorzaakt cystes, littekenweefsel en veel pijn. Wanneer de cystes te groot en te pijnlijk worden, moeten ze operatief verwijderd worden. We hoorden het aan, maar hadden na deze operatie vooral de hoop dat een zwangerschap nu wel zou volgen.
Een lichaam dat steeds verder faalt
Zwanger worden bleef uit. Operaties volgden elkaar op. Want het bleef niet bij deze ene kijkoperatie. Ik had zoveel buikpijn, zoveel pijnaanvallen. Er vormden zich steeds opnieuw cystes in mijn lijf. Er volgenden meerdere operaties. Ik had er geen grip op. De pijn overviel me voortdurend. Ik wist ’s morgens niet goed of ik zonder pijn de dag door zou komen, de dagen en de pijn waren onvoorspelbaar. Ik had wel medicatie, werd kunstmatig in de overgang gebracht, had hormoonbehandelingen, niets hielp.
De allesoverheersende pijn en onzekerheid, iedere dag. Soms zo heftig dat ik ervoor werd opgenomen. Ik kreeg dan een morfine-injectie om de pijn onder controle te krijgen, moest dan een nacht blijven en mocht daarna uitgeput weer naar huis. Onvoorspelbaar, zo waren m’n dagen. De pijn bepaalde veel.
Angst. Onverzekerd ging ik naar mijn werk
Ik had inmiddels een behoorlijk medisch dossier, dus toen ik van het ziekenfonds naar een particuliere verzekering moest gaan in verband met mijn werk als leerkracht, wilde geen enkele maatschappij mij hebben. Onverzekerd ging ik ’s morgens in de auto naar m’n werk. Als me maar niets overkomt, was waar ik iedere dag mee rondliep en als ik ’s avonds thuiskwam was ik opgelucht. Zo ontstond een angst. Ik had m’n lichaam niet onder controle, het was onvoorspelbaar. Alles overkwam ons, alles overkwam me. Ik werd bang.
Blijheid naast verdriet om afscheid van het leven
De eerste baby in onze familie werd geboren, een zoontje voor m’n broer en schoonzus. Ik was zo blij met hem. Ik was zo’n trotse tante. Ik kreeg alle ruimte om die tante te zijn die ik zo graag wilde zijn. Ik had van tevoren niet kunnen bedenken hoe belangrijk hij voor me zou worden en hoe voor hem zorgen een stukje van m’n eigen gemis opvulde.
Maar er was ook verdriet. Veel verdriet om baby’tjes die stierven. In een paar jaar tijd hebben we in onze eigen familie, van heel dichtbij, of in de kring om ons heen meegemaakt dat vijf baby’s stierven. Stierven tijdens een voldragen zwangerschap of stierven toen ze een paar weken oud waren.
Het kindje van m’n zus en zwager… te vroeg geboren, na tien dagen overleden. We waren met z’n allen in het ziekenhuis, m’n zus en zwager waren bij de baby. Ik weet nog precies het moment dat m’n zus en zwager bij ons kwamen in dat kamertje: “Hij heeft het niet gehaald.’ Wat een intens verdriet. Wat een leegte. Ik kon niet meer, ik kon mijn gevoelens niet meer een plaatsje geven. Zo’n klein mannetje.
Enkele maanden later stonden we voor de derde keer in dat jaar weer bij een babygraf. Er was weer een baby’tje in onze familie overleden. Het was teveel. Waarom was er zoveel strijd in deze jonge kinderlevens?
Medische trajecten en teleurstellingen
Over een periode van negen jaar werd ik regelmatig opgenomen en geopereerd. De artsen vertelden dat de kans op een spontane zwangerschap steeds kleiner werd. We kwamen in aanmerking voor een medisch traject. Voordat we het medische traject in zouden stappen hebben we veel tijd genomen met z’n tweeën. Veel gebeden, veel gepraat. We zijn eraan begonnen.
Zeven pittige, medische trajecten om zwanger te worden hebben we gehad maar iedere keer was daar de teleurstelling als bleek dat het niet gelukt was. We wilden zo graag een kindje, met kinderen werken, kinderen in ons leven hebben, het verlangen zat zo diep. Waarom zoveel pijn, waarom zoveel operaties en waarom zo’n strijd rond kinderlevens zo dichtbij?
Schuld, wanhoop en dóór met overleven
We rouwden om de kindjes die gestorven waren, we rouwden om het kindje waar we zelf zo naar verlangden maar dat maar niet kwam. God is soeverein, dat bleven we zeggen en geloven maar de hele kwestie rond leven en dood… we begrepen het niet meer. Alles leek zo willekeurig: de een kreeg geen kind, de ander een levend kind, de ander een dood kind. En ik? Ik kon niet meer, het ging fysiek erg slecht met me en mentaal was ik op. Het was zo tegenstrijdig. Verschrikkelijke onvoorspelbare pijnaanvallen en er was veel verdriet.
Maar ik moest door, door met leven, door met overleven. Ik schakelde m’n lijf uit, het liet me zo in de steek. Mijn hart was gebroken. Ik voelde me schuldig naar mijn man, mijn lichaam faalde, ik faalde. Ik ging steeds meer in mijn eigen bubbel en besloot dat ik met buitenstaanders niet meer wilde praten over baby’s en zwangerschappen, ik werd letterlijk misselijk als gesprekken over baby’s gingen of als ik weer op kraamvisite moest.
Ik werd banger. Blijven hopen op een eigen kindje werd steeds moeilijker. Ik vond het zo oneerlijk, we hielden zoveel van elkaar, er was zoveel liefde, waarom mocht daar geen kindje bij? We hadden zoveel om te geven. En waarom stierven kindjes van mensen waar we zoveel van hielden? Ik bad. Geen mooie gebeden. Geen sterke gebeden. Maar eerlijke. Soms boos. Soms wanhopig. Soms stil. Ik had allerlei gesprekken met God en kon alleen maar uitroepen: ‘Houd me vast!’
Een nieuw perspectief aan de horizon
We leefden met de dag, we vonden een weg met elkaar. Hielden rekening met de pijn, m’n lijf stond in de overleefstand. Toen, op een dag, kwamen we in contact met een echtpaar uit Aruba dat een kinderhuis op Aruba wilde opzetten. Ze zouden dit niet alleen doen maar wilden dit samen met een ander echtpaar doen. Ons hart ging tekeer, we keken elkaar aan. Zouden wij dat andere echtpaar mogen zijn? En we wisten: DIT IS VOOR ONS! Dit gaan we doen, hier gaan we voor.
En zo begon een andere weg. Een weg van contacten leggen, netwerken, voorbereiden, bezinnen en bidden. En ook ontslag nemen, solliciteren en huis verkopen. Een weg om ons voor te bereiden op emigratie naar Aruba. Heel voorzichtig groeide er weer een beetje hoop in ons leven…
Maar wat wij toen nog niet konden overzien, was dat deze hoop ons zou meenemen naar een plek waar verlangen en loslaten elkaar zouden raken. Waar geloof opnieuw alles zou vragen. En dat onze diepste wens onverwacht dichterbij zou komen…
Wordt vervolgd.
@ Miriam Nies is de oprichter van HELEHOOP waar jongeren met autisme in een veilige, kleine setting kunnen groeien en creëren. Zij is oud-leerkracht in het speciaal onderwijs en autismecoach en woonde en werkte jarenlang op Aruba met man en kinderen.
Miriam maakte een intensieve medische reis door waarbij de weg van pijn en genezing haar een diepe passie heeft gegeven voor heling, verbinding en vergeving - geworteld in haar geloof in God. Miriams motto: waar littekens helen, kan nieuw leven ontstaan.